Sosyal güvenlik kavramı Türkiye’de uzun yıllar boyunca farklı kurum ve sandıklar aracılığıyla yürütülmüştür. SGK’nın 2006 yılında kurulmasından önce, çalışanların meslek gruplarına göre ayrıldığı çok sayıda sigorta sandığı bulunmaktaydı. Bu sandıklar, her bir meslek grubunun ihtiyaçlarına göre şekillenmişti.
- Emekli Sandığı: 1949 yılında kurulan bu kurum, devlet memurlarının sosyal güvenlik hizmetlerinden sorumluydu. Emeklilik, malullük ve ölüm sigortası gibi hizmetler sunmaktaydı.
- Sosyal Sigortalar Kurumu (SSK): 1946 yılında 4792 sayılı yasa ile kurulan SSK, özel sektör çalışanlarını kapsayan en geniş sosyal güvenlik kuruluşu olmuştur. İş kazaları, meslek hastalıkları ve emeklilik gibi sigortaları yürütmüştür.
- Bağ-Kur: 1971 yılında kabul edilen 1479 sayılı yasa ile kurulan Bağ-Kur, serbest meslek sahipleri ve esnaflar için sosyal güvenlik hizmeti sağlıyordu. Emeklilik, sağlık ve diğer sosyal yardımlar bu kurum tarafından verilmekteydi.
- Toplum Hizmetleri ve Meslek Gruplarına Özgü Sandıklar: Banka ve sigorta şirketleri çalışanları, Türk Hava Yolları personeli ve basın çalışanları için ayrı özel emeklilik sandıkları bulunmaktaydı. Bu sandıklar 506 sayılı yasa çerçevesinde faaliyet göstermekteydi.
2006 yılında kabul edilen 5502 sayılı yasa ile Emekli Sandığı, SSK ve Bağ-Kur tek çatı altında toplanarak Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) oluşturulmuştur. Bu birleşme ile tüm vatandaşların eşit şekilde sosyal güvenlik haklarından faydalanması hedeflenmiştir.
Türkiye’de SGK öncesi dönemde var olan sigorta sandıkları, sosyal güvenliğin temellerini oluşturmuştur. Her biri farklı kesimlere hizmet verse de, 2006’daki birleşme ile bütüncül ve sürdürülebilir bir sistem kurulmuştur.
