Hammurabi Kanunları, M.Ö. 18. yüzyılda Babil Kralı Hammurabi tarafından oluşturulmuş en eski yazılı yasa metinlerinden biridir. Bu kanunlar, yalnızca cezai hükümleri değil, ekonomik hayatı, ticareti ve sözleşmeleri de düzenlemesi bakımından büyük önem taşır.
Sigortacılık faaliyetlerinin temeli, insanların ticaret ve taşımacılık faaliyetlerinde riskleri azaltma ihtiyacından doğmuştur. Hammurabi Kanunları’nda, özellikle deniz ticareti ve borç ilişkileri ile ilgili bazı maddeler, modern sigortacılığın ilk örnekleri olarak değerlendirilir.
- Deniz Ticareti: Bir tüccarın mallarını deniz yoluyla taşıtması durumunda, eğer gemi kaza geçirip zarar görürse, zarar belirli oranlarda paylaşılırdı.
- Kredi ve Borç Sistemi: Hammurabi Kanunları’nda, gemi kaptanları veya tüccarların, mallarını taşıtmak için aldıkları borçlar gemi kazası sonucu mallar zarar görürse iptal edilebilirdi. Bu hüküm, riskin kredi veren ile borçlu arasında dağıtılması anlamına gelir.
Bu düzenlemeler, hasar meydana geldiğinde borç yükümlülüğünün ortadan kalkması ilkesine dayanır. Günümüz sigortacılığındaki tazmin ve risk paylaşımı anlayışı da bu mantıktan türemiştir. Dolayısıyla Hammurabi Kanunları, sigortacılığın tarihsel başlangıcı olarak kabul edilmektedir.
Hammurabi Kanunları’nda yer alan hükümler, toplumların ekonomik hayatında risk yönetiminin ve güvence arayışının ne kadar eskiye dayandığını göstermektedir. Bu kurallar, sigortacılığın temellerini atan ilk hukuki düzenlemeler olarak tarihe geçmiştir.
